“Engeltjes op mijn schouder”

“Engeltjes op mijn schouder”

Vraag: wat heeft een 70-jarige endocarditis-patiënt die een nieuwe hartklep heeft en ook nog aan de antibiotica zit, te zoeken in Beatrixoord? Antwoord: een nieuw leven. Ik zal het toelichten.

Ed de Groot deelt zijn verhaal.

Engeltjes op mijn schouder. Ik heb er dit jaar vele gehad. De cardioloog in het WZA die de juiste diagnose stelde en voor me knokte om geopereerd te worden in het UMCG. Eerst desinfecteren dan opereren is de stelregel. Daar had ik de tijd van leven niet meer voor. Dat had zij goed door. Ook de chirurg in het UMCG die mij opereerde met bacterie en al en met een magere kans van slagen en… met succes, bleek zo’n engeltje. Een mede-patiënt en zijn vrouw die mij deden beseffen dat ik het ging halen. Joke, een administratrice in het UMCG. Zij organiseerde dat ik mijn antibioticakuur kon afmaken met een pompje op de borst in plaats van zo’n paal met apparaten en vloeistofzakken. Zij maakte het mij technisch mogelijk naar Beatrixoord te gaan. Thuiszorg Groningen en Beatrixoord, die dit experiment aandurfden, waardoor ik na drie weken UMCG echt kon gaan revalideren in Haren, ondanks mijn antibiotica en mijn eventuele bacterie. Er waren er zelfs nog meer, van die engeltjes op mijn schouder.

Ik heb in het UMCG leren vechten voor mijzelf. Ik had door dat ze niet goed wisten wat ze met me aan moesten: nog drie weken antibiotica in het UMCG of terug naar het WZA, of naar huis met hulp van thuiszorg? Ik ontdekte wat ik wilde: ik vertrouwde mezelf niet, zo alleen thuis ( ik leef op mijzelf, mijn vrouw is overleden ). Ik wilde naar Beatrixoord om de conditie op te doen om wel voor mijzelf te kunnen zorgen. Engeltjes op mijn schouder: sommige zaalartsen in het UMCG snapten me. Ze hadden zelf in Beatrixoord gewerkt. Toen wist ik het helemaal.

Ik was stomverbaasd toen ik in Haren aankwam: uitzicht op de tuinen van de Hortus. Een heel relaxte ambiance. Ik werd uitgedaagd initiatief te nemen, uit bed te komen, te gaan bewegen. Ze wilden bij de intake het naadje van de kous weten over mijn medische geschiedenis, maar ook over de vraag hoe ik in het leven sta. Ze gingen onmiddellijk op zoek naar een op maat gesneden programma. Binnen een paar dagen merkte ik dat mijn begeleiders mijn dossier echt kenden. Dat versterkte mijn vertrouwen.

Het lijkt alsof je daar helemaal zelf bepaalt hoe je revalideert, maar dat is niet helemaal waar. Alles wordt gemeten, net als in het UMCG: bloeddruk, gewicht, temperatuur, … ze zien alles, ze observeren je, maar zien kans op een ontspannende manier feedback te geven. Ze hebben mij in een week tijd geleerd bewegen weer leuk te gaan vinden en daarbij naar mijn lichaam te luisteren. Ze leerden mij mezelf uit te dagen, zonder daar fanatiek in te worden. Beatrixoord bracht wat ik hoopte: een kans om conditioneel en mentaal een nieuw leven te beginnen als bejaarde zzp-er ( = zelfstandige zonder partner ).

Beatrixoord functioneert als een goed onderhouden, geoliede machine. Artsen, verplegers, fysiotherapeuten, receptionisten, tot en met schoonmakers spreken dezelfde taal: positief en oplossingsgericht. Niet gericht op wat je mankeert, maar op wat je kunt, op je validiteit, je waarde dus. Ze stimuleren je zelf verantwoordelijkheid te nemen. Uit bed komen en zelf initiatief nemen past uiteraard minder in een ziekenhuiscultuur als bijvoorbeeld die van het UMCG. In hun hart houden ze daar echt wel van ondernemende klanten ( meerdere UMCG-ers bleken in Beatrixoord gewerkt te hebben, en andersom ), maar echt handig is al te veel ondernemingslust in zo’n setting niet. Natuurlijk is de structuur verschillend: met 1x per dag revalideren heeft het begrip revalidatie een andere invulling dan wanneer je 5 dagen per week gedurende 2 dagdelen revalideert. Ik heb in beide instituten heel wat engeltjes op mijn schouder gehad, maar had mijn leven niet zo op de rails gekregen als nu het geval is, wanneer ik niet had mogen revalideren in Beatrixoord.

Een financiële kanttekening. Ik ben blij dat het niveau van de gezondheidszorg in Nederland het mij mogelijk heeft gemaakt te herstellen. Naast de kosten van de ingreep en de zorg in het UMCG, kwamen daar de kosten van revalidatie in Beatrixoord bij. Veel geld! Echter, als alleenstaande bejaarde kon ik niet rechtstreeks naar huis om voor mij zelf te zorgen. Ook dan zou er geld nodig zijn geweest voor thuiszorg of andere voorzieningen. Beatrixoord laat het geld dat in mijn herstel gestoken is renderen, want ik zorg nu voor mezelf, zonder hulp.

Ik leef nu al weer vier maanden op mijzelf. Ik leef single, ben gelukkig met mijn nieuwe leven na de operatie ( ik geef mijn leven nu een acht ) en hoop in mijn huisje op het platteland, waarin ik 40 jaar gewoond heb, te kunnen blijven wonen. Ik heb mijn conditie en zelfvertrouwen terug. Ik denk zelfs dat de steun van Beatrixoord mij geholpen heeft het verlies van mijn vrouw in 2015 te verwerken. Ik heb ook bij mijn revalidatie veel engeltjes op mijn schouder gehad.

Met dank aan alle engeltjes,
Ed de Groot.

In actie komen voor hart revalidatie in Beatrixoord?


Loop met ons de TT-Run, mail naar hartfonds@umcg.nl


Of steun onze lopers via:
https://www.geef.nl/nl/actie/ik-loop-voor-heart-rocq/donateurs

Facebooktwitter